Περιοδικό Πολιτικής και Πολιτισμικής Παρέμβασης


Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα, η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική

» Διεθνή Θέματα
» Πολιτική-οικονομία
» Εθνικό-Mεταναστευτικό
» Τρομοκρατία
» Ορθοδοξία και κοινωνία
» ΜΜΕ
» Ιστορία
» Φιλοσοφία
» Παιδεία
» Τέχνες και γράμματα
» Ιδεολογικά ζητήματα


Τελευταίες Δημοσιεύσεις

ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ
Γεωπολιτική - Επιστήμη

Θα τολμήσουν οι ΗΠΑ να επιτεθούν στην Β.Κορέα;
Γεωπολιτική - Επιστήμη

Κύθηρα: Ενάεριο βίντεο καταγράφει τις ώρες της καταστροφής
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Παίζουν με Σημαία και Εθνικό Ύμνο...
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Όλοι θα ζήσουμε εσείς με τα πολλά και εμείς με τα λίγα
Ειδήσεις

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα «κουρέλια» του ΠΑΣΟΚ
Πολιτική - Oικονομία

Ο Τσίπρας πανηγυρίζει, ο λαός υποφέρει
Πολιτική - Oικονομία

Στοιχεία-σοκ για τους μισθούς των νέων
Ειδήσεις

Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΑ ΕΔΟΔΑ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Τα «αριστερά» μορφώματα του Σόρος στα ΜΜΕ...
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Από τα πεντοζάλια στα... αριστεροσάλια
Πολιτική - Oικονομία

Πραιτωριανή Διανόηση και Τέχνη μας χτυπάν’ αλύπητα
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Βαρουφάκης: Έργο ΣΥΡΙΖΑ και αυτός...
Πολιτική - Oικονομία

Οι φιέστες για τη «Δημοκρατία»: Τριπλή δολοφονία της Λογικής
Πολιτική - Oικονομία

Η ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΣΕΙΣΜΩΝ ΜΕ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΒΑΝ
Γεωπολιτική - Επιστήμη

Από ήττα σε ήττα οι ΗΠΑ σε Συρία και Ιράκ
Γεωπολιτική - Επιστήμη

Ηριάννα: Η φρενοβλάβεια του «Δικαίου» και της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Οι καθεστωτικές συναυλίες και ο Σαββόπουλος
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Τα φεστιβάλ της ΛΑΕ και η καιροσκοπική σιωπή...
Πολιτική - Oικονομία

Ο Γενιτσαρισμός ως ανώτατο στάδιο της συστημικής «Αριστεράς»
Πολιτική - Oικονομία

Alex Tsipras : Ο απίθανος δωσίλογος και ψεύταρος
Πολιτική - Oικονομία

Τι επιδιώκεται στην συνάντηση των G-20 στο Αμβούργο;
Πολιτική - Oικονομία

Τι επιδιώκεται στην συνάντηση των G-20 στο Αμβούργο;
Ιστορία - Φιλοσοφία

Ιούλιος: Ο μήνας των προδοσιών και των τραγωδιών...
Ιστορία - Φιλοσοφία

Τα «κουρέλια» του ΠΑΣΟΚ σε νέα απόπειρα νεκρανάστασης...
Πολιτική - Oικονομία

Γλέζος: Η δραματοποίηση της ανοησίας...
Πολιτική - Oικονομία

Ξανασαρώνουν πάλι οι νεοταξίτικες πυρκαγιές
Εθνικό - Μεταναστευτικό

ΛΑΕ:Βασιλικότερη του βασιλέως στο ζήτημα λαθρομετανάστευς
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Bίντεο: Σάλπαρε το «πλοίο των οργίων»
Πολιτική - Oικονομία

Πάμε για αφελληνισμό των δήμων;
Πολιτική - Oικονομία

Νέα απόπειρα συγκέντρωσης των «παραιτηθείτε»...
Πολιτική - Oικονομία

Εθνική τραγωδία στην Πορτογαλία
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

ΕΡΤ: Η καρικατούρα του «γλοιώδους»...
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Τεχνικός ο σεισμός με το σύστημα HΑARP στην Λέσβο;
Γενικές Συζητήσεις

Eurogroup: Συνεχίζεται η ΦΡΙΚΗ δίχως ΤΕΛΟΣ...
Πολιτική - Oικονομία

Δύο επιλογές
Πολιτική - Oικονομία

Η συγκλονιστική απάντηση Έλληνα γιατρού στο Καζάκο
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Η «επανάσταση» της παρακμιακής «υπερηφάνειας»...
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Το επεισόδιο Γλέζου-Ζωής στο Δίστομο
Πολιτική - Oικονομία

Πόλα Ρούπα:Πάλι στο προσκήνιο
Ειδήσεις

Οκτώ στους 10 συνταξιούχους δεν μπορούν να ζήσουν
Ειδήσεις

Καζάκος: Θεατρικοί βρυχηθμοί...
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Από το Brexit στο ιταλικό δημοψήφισμα την Λεπέν και Τραμπ
Πολιτική - Oικονομία

ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ: H κλιματική αλλαγή αποτελεί... κατασκεύασμα
Ειδήσεις

Τους τρομάζει πλέον η.. «ελευθερία του λόγου» στο διαδίκτυο
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Σχέδια για νέες Παπαδήμιες κυβερνήσεις...
Πολιτική - Oικονομία

Παυλόπουλος - Κοτζιάς: Παρασημοφορούν την Χούντα
Ειδήσεις

Φέιγ βολάν με υβριστικό μήνυμα κατά του Λουκά Παπαδήμου
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Έφυγε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης...
Ιστορία - Φιλοσοφία

Νέα επεισόδια με μολότοφ στο κέντρο της Αθήνας
Ειδήσεις

[ΟΙ Γαλέρες του Τύπου]

        « Εάν χαλαρώσω το χαλινάρι στον Τύπο, δεν θα παραμείνω ούτε τρεις μήνες στην εξουσία».
             ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑΣ



Του Μήτσου Ν. Μανιάτη
Ρεσάλτο-τεύχος 2, Ιανουάριος 2006

Οι γαλέρες του Τύπου έχουν από καιρό λύσει τους κάβους τους από τα λιμάνια του κλασικού παραδοσιακού καπιταλισμού και είναι εν πλω στην φαινομενικά ήσυχη θάλασσα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
  Επιχειρήσεις κι αυτές, δεν είναι απλά οι ιδεολογικοί ιμάντες-μεταβιβαστές της Αυτοκρατορίας. Έχουν ταυτόχρονα και τα δικά τους αυτοτελή πολιτικοοικονομικά συμφέροντα και επιδιώξεις. Λειτουργία που λαμβάνει ενισχυμένα και πραξικοπηματικά χαρακτηριστικά σε μια κοινωνία όπως είναι η ελληνική, κοινωνία ερασιτεχνική και υπανάπτυκτη στις δομές της. Ας μην ξεχνάμε πως η χώρα μας στερείται αστικής τάξης με τους κλασικούς δυτικούς όρους ενώ ποτέ δεν ανέπτυξε μια ισχυρή βιομηχανία. Μεταπρατική χώρα, εξαρτημένη, έχει ένα πολιτικό σύστημα καρικατούρα, ενώ οι εξουσίες και το παιχνίδι μεταβιβάζονται στη βιομηχανία του Τύπου (χωρίς βέβαια να αναιρούνται τα υπόλοιπα κέντρα εξουσίας).

Στην υπηρεσία της Νέας Τάξης Πραγμάτων 

  Οι γαλέρες του Τύπου (παρά τις αντιθέσεις και τις τριβές τους ) έχουν δώσει το μήνυμα από καιρό. Είναι στην υπηρεσία της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της νέας βαρβαρότητας; Ας πούμε δυο λόγια :
 Διανύστε με το νου σας ολόκληρη τη δεκαετία του΄90 ξεκινώντας από τις δηλώσεις του πρεσβύτερου Μπους  στον πόλεμο του Κόλπου. Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν είναι παρά η εποχή του Ιμπεριαλισμού στην πιο παρηκμασμένη και φρικαλέα μορφή της. Κράτη-παρίες, ιλιγγιώδεις οικονομικές ανισότητες, εξατομίκευση, εργασιακός μεσαίωνας, ομογενοποίηση και ισοπέδωση της κουλτούρας και της Παράδοσης, άδικοι πόλεμοι, νέες συμμαχίες, άλωση έθνους-κράτους, ένας νέος ολοκληρωτισμός. Κι όμως αυτή η φρίκη έχει πασπαλισμένη την δική της ασημόσκονη. Πλασάρεται σαν «εποχή-πρόκληση», «Παγκοσμιοποίηση», «Ανοιχτή κοινωνία», «Κοινωνία των Πολιτών» κ. α. Ιδεολογήματα που για να δομηθούν δεν αρκούν οι σαλτιμπάγκοι οργανικοί διαννούμενοι που τα παράγουν. Απαιτούνται και οι μηχανισμοί αναπαραγωγής (και παραγωγής ταυτόχρονα) που θα τα διαδώσουν και θα τα επιβάλουν.
Αυτό τον σκοτεινό ρόλο έχει αναλάβει ο Τύπος (έντυπος και ηλεκτρονικός) που δεν επιβάλει μόνο προς τα έξω τη Νέα Τάξη Πραγμάτων (δηλαδή στην απαθή μάζα των ακροατών-αναγνωστών-τηλεθεατών), αλλά και οι ίδιες οι Γαλέρες του Τύπου λειτουργούν στο εσωτερικό τους με νεοταξικούς όρους. Εξάλλου δεν πρέπει να λησμονάμε πως αυτή η Βαρβαρότητα είναι που θέλει τους εργαζόμενους απασχολήσιμους, ανασφάλιστους, χειραγωγήσιμους, χωρίς κουλτούρα διαπραγμάτευσης.

Πάνω στο κατάστρωμα και μέσα στο μηχανοστάσιο των γαλέρων

  Οι Γαλέρες του Τύπου είναι μαγαζιά. Ή μάλλον όχι. Έχουν αρχίσει να μετατρέπονται σε ηλεκτρονικά κάτεργα. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν ιστό διεκδίκησης και διαπραγμάτευσης. Επίσης έχουν κι αυτοί ακόμα κοινωνική διαστρωμάτωση και είναι χωρισμένοι με τον πιο περίτεχνο τρόπο σε πατρικίους και πληβείους.
 Οι Γαλέρες του Τύπου είναι μεταμοντέρνα μαγαζιά. Έχουν την παλιά μορφή σε νέο σχήμα. Έχουν ταμία, πουτάνα, τσάτσο, ρουφιάνο, ανυποψίαστο, τίμιο. Συγκεντρώνονται όλο και σε λιγότερα χέρια ενώ με την επίφαση της συνδιαχείρισης κάνουν μετόχους τους επίδοξους δημοσιογράφους (στην Ελλάδα είναι η εξωνημένη γενιά των σαραντάρηδων) και τους μετατρέπουν σε νέους δεσμοφύλακες. Τους μαθαίνουν το παιχνίδι. Έτσι οι όροι αναπαράγονται με τον χειρότερο τρόπο ενώ το οικονομικό ασφυκτικό πλαίσιο της κοινωνίας δεν αφήνει περιθώρια σ’ένα νέο δημοσιογράφο-εργαζόμενο να θέσει όρους, να διασώσει την αξιοπρέπεια του, να διαπαιδαγωγηθεί με την πραγματική ουσία της δημοσιογραφίας. Να γίνει δηλαδή λειτουργός της συλλογικής κοινωνικής μνήμης με κριτική εγρήγορση χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας.
 Κοντοί μάνατζερ με τιράντες, άθλιες μεταπολιτευτικές φιγούρες, πρώην θαμώνες των μπουάτ, αριστερούληδες κατά τύχη, κάποια στιγμή έγιναν δημοσιογράφοι. Χωρίς ίχνος ταξικής, κοινωνικής θεώρησης των πραγμάτων σταθεροποιήθηκαν, ανελίχθηκαν στις Γαλέρες κι έφτασαν να γίνουν κυβερνήτες. Εν έτει 2005 είναι οι καλύτεροι αυλοκόλακες της δράκας των 6-7 καπιταλιστών, εκδοτών που συγκεντρώνουν στα αμαρτωλά χέρια τους τον κόσμο της Πληροφορίας ( εφημερίδες, κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, περιοδικά, ιστοσελίδες, πρακτορεία διανομής Τύπου, εκτυπώσεις). Τα πάντα. Έτσι φτάσαμε η ασυδοσία των ιδιοκτητών ΜΜΕ να σπάει κόκαλα πάντα με την προαναφερόμενη συνεργία των θλιβερών τσάτσων τους και την παθητική στάση του κλάδου των εργαζομένων του Τύπου.
 
  Μερικές όψεις της κατάστασης.

  1. Οι προσλήψεις γίνονται εκτός πλαισίου συλλογικών συμβάσεων.
  2. Τα χρέη των ιδιοκτητών ΜΜΕ στα ταμεία των εργαζομένων φτάνουν τα 43 εκατομμύρια Ευρώ.
  3. Η ενίσχυση του νέου μοντέλου δημοσιογράφου επεκτείνεται. Αυτοαπασχολούμενος με δελτίο παροχής υπηρεσιών έχει την ψευδαίσθηση του ελεύθερου επαγγελματία, δεν είναι όμως τίποτε άλλο από τον εξατομικευμένο δούλο που ασυνείδητα του έχουν βάλει την συλλογική διαπραγμάτευση στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
  4. Σε 12000 δημοσιογράφους στην Ελλάδα οι 7500 είναι αυτοαπασχολούμενοι.
  5. Η ομηρία των εργαζόμενων σε πολλά ΜΜΕ συνεχίζεται.

Στον ραδιοφωνικό σταθμό Φλας και στην ιστοσελίδα του, 160 εργαζόμενοι έχουν αβέβαιο μέλλον. Στην Απογευματινή πρόσφατα είχαμε πολλές απολύσεις. Η Μακεδονία έκλεισε τα γραφεία της στην Αθήνα αφήνοντας 25 εργαζόμενους άνεργους. Η Απόφαση έκλεισε και 80 εργαζόμενοι κατέφυγαν σε επίσχεση εργασίας. Στον Πλάνετ 80 εργαζόμενοι είναι σε ομηρία από πέρυσι τον Ιούλιο.
Κι ενώ οι Γαλέρες του Τύπου συνεχίζουν το ταξίδι τους στα νεοταξικά νερά (κάτεργα στο εσωτερικό τους, Γκαίμπελς στο μήνυμα) ποιος ο ρόλος των συνδικαλιστικών ενώσεων σ’αυτή τη μεσαιωνική κατάσταση; Θυμίζω απλά πως μέσα σ’αυτό το τοπίο η ΕΣΗΕΑ έκανε 4 μήνες για να συγκροτηθεί σε σώμα και μετά από 19 συνεδριάσεις εξέλεξε τελικά προεδρείο. Οι συνάδελφοι-συνδικαλιστές δεν πρόταξαν τα συμφέροντα των δημοσιογράφων αλλά τις μικροπαραταξιακές λογικές και αντιθέσεις. Την ίδια ώρα εκατοντάδες συνάδελφοι με το μπλοκάκι του ΤΕΒΕ στα χέρια παζαρεύουν ένα μικροποσό απ’ τα έντυπα ( χωρίς ίχνος δομής των κλασικών εργασιακών σχέσεων), δεκάδες άλλοι είναι απλήρωτοι για μήνες, οι ζώνες των καναλιών μετατρέπονται σε ζώνες πλαστικής ψυχαγωγίας, οι διπλοθεσίτες έχουν γίνει καθεστώς ενώ όποιος υψώσει το ανάστημα του κάνοντας ένα ρεπορτάζ ουσίας διαφωνώντας με άνωθεν εντολές ή γράφοντας ένα ανιδιοτελές άρθρο τον τρώει το νεοταξικό σκοτάδι. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Αλ Πατσίνο στην ταινία INSIDER. «Η ελευθερία του Τύπου υπάρχει γι’αυτούς που ελέγχουν τον Τύπο».
  Μια άλλη τεχνική των γκάνγκστερ του Τύπου είναι τα επιμίσθια. Για παράδειγμα παίρνεις 1000 ευρώ από μια εφημερίδα; Πάρε 1500 και στελέχωσε άλλα δύο περιοδικά του ίδιου ομίλου. Έτσι αντί να διαπραγματεύεσαι άλλο έναν ολόκληρο μισθό (αφού το μέγεθος της υπεραξίας ανεβαίνει) παίρνεις τα μισά λεφτά. Το χειρότερο είναι πως αυτή η τάση έχει μεν επιβληθεί από τα μεγάλα συγκροτήματα, νομιμοποιείται όμως από τα μικρότερα μαγαζιά. Πολύ περισσότερο εμφανίζεται η εξής αντίφαση: Οι μεγάλες αυτοκρατορίες να είναι πιο δημοκρατικές σε εργασιακό επίπεδο απ’ ότι τα μικρά εκδοτικά συγκροτήματα που πολλές φορές γίνονται τα δοκιμαστήρια για τις πιο προωθημένες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις.

Τα άλλοθι του Τύπου

   Βεβαίως οι κυβερνήτες των γαλέρων του Τύπου, δεν είναι κουτοί. Διατηρώντας ορισμένους αξιοπρεπείς δημοσιογράφους στα κάτεργα τους, δίνουν την επίφαση του πλουραλισμού αποσυμπιέζοντας τον όποιο ριζοσπαστισμό. Το τοπίο είναι σαφώς καλύτερο στις εφημερίδες λόγω παραδόσεων και κάποιου έστω εργασιακού ιστού. Τα τηλεοπτικά κανάλια όμως έχουν πάρει τον κατήφορο. Εκσυγχρονισμένα γραφεία τύπου των ιδιοκτητών τους που σχεδόν όλες τις φορές δεν περιορίζονται επιχειρηματικά στον κόσμο της πληροφορίας αλλά είναι μπλεγμένοι και σε άλλες δουλειές (όπλα, κατασκευές, τράπεζες).

  Κάτι που συνεχώς θέλω να τονίζω στο παρόν κείμενο είναι πως η πολυδιάσπαση που διαμορφώνεται από τα Δελτία Παροχής Υπηρεσιών εντείνει στην ανάπτυξη ατομικής συνείδησης από τους αλά καρτ εργαζόμενους ( και όχι μόνο δημοσιογράφους αλλά και φωτογράφους, γραφίστες, τεχνικούς). Επίσης με το άλλοθι της «πρακτικής άσκησης» διάφορες δημοσιογραφικές σχολές που ανήκουν και αυτές βέβαια σε κυβερνήτες γαλέρων του Τύπου, απασχολούν αμισθί δεκάδες νέους στα κάτεργά τους επενδύοντας στη φιλοδοξία, την αθωότητα, την αφέλεια και την απειρία διαπραγμάτευσης.

 

Η νέα διαχείριση

  Η παρακάτω πυραμίδα συμπυκνώνει το νέο μοντέλο διαχείρισης των ΜΜΕ :
   Α) κατώτερα τμήματα ( με τους επικεφαλής τμημάτων)
   Β) μεσαία ( αρχισυντάκτες)
   Γ) ανώτερα (διευθυντές)
  Η δεύτερη (Β) και η τρίτη (Γ) κατηγορίες λειτουργούν σαν μάνατζερ έχοντας δικαίωμα απολύσεων, προσλήψεων, καθορισμού μισθολογίου. Ειδικά τα στελέχη της δεύτερης κατηγορίας είναι οι σύγχρονοι «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη». Η εξωνημένη γενιά των 40άρηδων, τα γιουσουφάκια των εργοδοτών τους, οι πυλώνες της αναπαραγωγής του πιο άθλιου τοπίου.

Υπάρχει προοπτική;

  Ο παραπάνω μηχανισμός εξασφαλίζει το ταξίδι των γαλέρων. Γαλέρες που έχουν τη διττή λειτουργία, όπως προαναφέραμε : Αυτοτελείς οικονομικές επιχειρήσεις με ιδιοτελή συμφέροντα αλλά κι ένας παντοδύναμος ιδεολογικός μηχανισμός της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Θα αναρωτηθεί κάποιος : Μήπως προσπαθώ να πω πως δεν υπάρχουν περιθώρια για έναν αξιοπρεπή δημοσιογράφο, ή ακόμη χειρότερα να δικαιώσω το εμπαθές σύνθημα «αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι»; Όχι βέβαια. Εξάλλου το παραπάνω σύνθημα έχει δικαίωμα να το εκστομίζει μόνο αυτός που στο δικό του εργασιακό χώρο έχει να επιδείξει μια καλύτερη κατάσταση (Ας μην μας διαφεύγει πως ο ιός της Νέας Τάξης διαπερνάει όλους τους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους κι όχι μόνο τα ΜΜΕ). Κι όσοι βιαστούν να πουν πως μεταθέτω την συλλογική διαπραγμάτευση στην ατομική ευθύνη το διορθώνω: Το παραπάνω σύνθημα έχουν δικαίωμα να το εκστομίζουν όσοι έχουν έστω και μια φορά υψώσει τη φωνούλα τους στους δικούς τους εργοδότες. Η προσδοκία μου είναι μεγάλη απ’ το χώρο του Τύπου απλά διότι πάντα υπάρχουν ρωγμές ( απ’ τις οποίες ξεπηδάει  η Αλήθεια ακλόνητη) αλλά και επειδή δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι εξωνημένα πιόνια της Αυτοκρατορίας. Εξάλλου μια προσπάθεια να σπάσει το μονοπώλιο της Πληροφόρησης-ενημέρωσης είναι και το Ρεσάλτο.
Απλά στο βαθμό που δεν λαμβάνουμε υπόψη μας το αμαρτωλό τρίγωνο ( Δημόσιες προμήθειες-Διαφήμιση-πηγές ειδήσεων) το οποίο κυριαρχεί στο Ελ πάσο των ΜΜΕ η κατάσταση δεν θα βελτιωθεί.

Επίλογος ( και μια ευχή)

  1. Τα ΜΜΕ διοικούνται από την Ιερή Συμμαχία εκδοτών- χρηματιστών- τραπεζιτών- βιομηχάνων- κυβέρνησης-κρατικών μηχανισμών με μοχλό τον κυρίαρχο ιδεολογικό παίχτη της κοινωνίας, την Διαφήμιση.
  2. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι δεν καλύπτονται συνδικαλιστικά.
  3. Ο Τύπος όπως ο Μπουρντιέ έγραφε έφτασε να μεταμφιέζει την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, επιβάλλει την ενιαία σκέψη και την  φιλελεύθερη άποψη για τον κόσμο, υιοθετεί τις απόψεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και αλλοτριώνει τις μάζες.

   Μπορούν όμως οι άνθρωποι των ΜΜΕ να γίνουν πειρατές στις γαλέρες του Τύπου. Αλλιώς αυτές ας βουλιάξουν αύτανδρες στις νεοταξικές θάλασσες κάτω απ’ την οργή του αδικημένου που τώρα δειλιάζει, σύντομα όμως έρχεται.

Powered by Etomite CMS.