Περιοδικό Πολιτικής Και Πολιτισμικής Παρέμβασης


Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα, η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική
Για τη σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος...

< Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας | Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας > 
Συγγραφέας Μήνυμα
ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Μάρ 10, 2020 6:17 pm    Θέμα δημοσίευσης: Για τη σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος... Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Για τη σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος…



Ο Δημήτρης Μπελαντής άρχισε, εδώ και πάνω από δύο χρόνια, να απογαλακτίζεται από τα πολύχρωμα μορφώματα της μεταλλαγμένης «αριστεράς»…

Οδηγός του: Οι κλασσικοί του Μαρξισμού και η αποκατάσταση της επαναστατικής τους θεωρίας που τόσο βάναυσα έχουν παραποιήσει οι μεταλλαγμένοι «αριστεροί»…


Αυτή η διαδικασία του απογαλακτισμού και η σωστή κατεύθυνση (οι ρίζες του Μαρξισμού) τον οδήγησαν στους απαγορευμένους (από τα ιερατεία της «αριστεράς») προβληματισμούς γύρω από τα «εθνικά ζητήματα» και τις μεταλλάξεις της παραδοσιακής αριστεράς.

Τον Ιανουάριο του 2019 έριξε την ομοβροντία του για τις «ποιοτικές μεταβολές» των «αριστερών» διανοουμένων»…

Γράψαμε τότε:

«Μας εξέπληξε ο φίλος Δημήτρης Μπελαντής με τις εύστοχες, αλλά πολύ καθυστερημένες, παρατηρήσεις του για τις «ποιοτικές μεταβολές» που έχουν συντελεστεί στο χώρο των διανοουμένων της “αριστεράς”»…

Ολόκληρο το κείμενο με το σχόλιο του Μπελαντή για τους «αριστερούς» διανοουμένους, εδώ:
http://resaltomag.blogspot.com/2019/01/blog-post_3.html#more


Σήμερα μας εκπλήσσει, ακόμα πιο θετικά, με ένα καινούργιο κείμενο:

«Η σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος σύμφωνα με το Νίκο Πουλαντζά».

Φυσικά και αυτοί οι θαρραλέοι προβληματισμοί έρχονται δραματικά καθυστερημένα. Κάλιο αργά παρά ποτέ…

Αναδημοσιεύουμε αυτό το κείμενο το οποίο πήραμε από δω:
https://blogvirona.blogspot.com/2020/03/blog-post_80.html


Σημείωση: Θα συνεχίσουμε το διάλογο που ανοίγει πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, ο Δημήτρης Μπελαντής, ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ σήμερα όσο πότε άλλοτε, και με δικά μας κείμενα γραμμένα εδώ και πολλά χρόνια…


Η σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος σύμφωνα με το Νίκο Πουλαντζά
Του Δημήτρη Μπελαντή


Ο Νίκος Πουλαντζάς γράφει για την σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος ( Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός, ελληνική έκδοση, Αθήνα 1984, Θεμέλιο, σελ. 169-170):

"Όμως, το αληθινό πρόβλημα είναι, βέβαια, το πρόβλημα της σχέσης της εργατικής τάξης με το σύγχρονο έθνος: σχέση βαθιά, σε μεγάλο βαθμό υποβαθμισμένη από τον μαρξισμό, που είχε την τάση να το εξετάζει είτε κάτω από το πρίσμα της απλής ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής τάξης ( πράγμα που έκανε κυρίως η Γ' Διεθνής) είτε κάτω από το πρίσμα της συμμετοχής της κάθε εργατικής τάξης στον εθνικό πολιτισμό (αυστρο-μαρξισμός). Δεν μπαίνει φυσικά ζήτημα να αμφισβητήσουμε τις ιδεολογικές επιδράσεις του αστικού εθνικισμού πάνω στην εργατική τάξη, αλλά να αντιληφτούμε ότι δεν είναι παρά μία από τις πλευρές, πολύ μερική, του προβλήματος. Αν και η ύπαρξη και οι πρακτικές της εργατικής τάξης εγκυμονούν ήδη ένα ιστορικό ξεπέρασμα του έθνους με τη σύγχρονη έννοιά του, δεν μπορούν ωστόσο στις συνθήκες του καπιταλισμού να υλοποιηθούν παρά μόνο ως η εργατική παραλλαγή αυτού του έθνους. Η χωρότητα και η ιστορικότητα κάθε εργατικής τάξης είναι μια παραλλαγή του δικού της έθνους, τόσο γιατί είναι σφηνωμένες μέσα στη χωρική και στην χρονική μήτρα, όσο και διότι είναι συστατικό μέρος αυτού του έθνους ως συνιστώσα του συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στην εργατική τάξη και την αστική τάξη. Εφόσον υπάρχουν εθνικές εργατικές τάξεις, υπάρχει διεθνοποίηση της εργατικής τάξης, καθώς επίσης και εργατικός διεθνισμός: αυτό αρχίζουμε να το κατανοούμε και πρέπει να εννοούμε τούτη τη φράση με μια ριζική σημασία όχι πως υπάρχει κάποιος πρότερος διεθνισμός και κάποια διεθνοποίηση εργατών που παίρνουν σε συνέχεια εθνικές μορφές, μια ουσία υπερ- ή αν-εθνική που εκδηλώνεται μέσα σε ένα πλαίσιο εθνικό ή που απλώς συγκεκριμενοποιείται σε εθνικές συνθήκες και ιδιομορφίες. Η καπιταλιστική εργασιακή διαδικασία που συνεπάγεται τη διευρυνόμενη συνεργασία (τη διεθνοποίηση της εργατικής τάξης) προϋποθέτει την εθνική υλικότητα και θέτει έτσι τις αντικειμενικές βάσεις αυτής της συνεργασίας ως εργατικό διεθνισμό. Η σημερινή τάση προς την παγκοσμιοποίηση των διαδικασιών και του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας δεν είναι ποτέ-όπως και στην περίπτωση του κεφαλαίου που σπονδυλώνεται με αυτούς-παρά διεθνοποίηση ή υπερεθνοποίηση. Δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο εθνική μετάβαση στον σοσιαλισμό (υπογραμμισμένο), όχι απλώς με την έννοια ενός καθολικού προτύπου, προσαρμοσμένου στις εθνικές ιδιομορφίες, αλλά με την έννοια μιας πολλαπλότητας; πρωτότυπων δρόμων προς τον σοσιαλισμό, που οι γενικές αρχές του αντλούνται από τη θεωρία και την πείρα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και δεν μπορούν επομένως παρά να είναι πίνακες -οδηγοί...".

Δεύτερο απόσπασμα από την ίδια έκδοση, σελ. 134:

"... Πιο σημαντικό είναι το ότι οι κλασσικοί του μαρξισμού, αν και τονίζουν πάντοτε τις σχέσεις μεταξύ έθνους και κοινωνικών τάξεων, παραδέχονται καθαρά και ξάστερα ότι το έθνος εξακολουθεί να υπάρχει και μετά τον μαρασμό του κράτους
στην αταξική "κομμουνιστική κοινωνία". Πρόβλημα πελώριο: έχουμε εδώ μια πραγματικότητα, το "έθνος" που εξετάζεται ως οικονομικό-πολιτικό κι πολιτιστικό αντικείμενο στη θεμελιακή του σχέση με τις κοινωνικές τάξεις, που ανάγεται διαρκώς στο βασικό πολιτικο-στρατηγικό πρόβλημα του προλεταριακού διεθνισμού και του οποίου παραδεχόμαστε τη συνέχιση της ύπαρξής του ακόμη και μετά την απονέκρωση του Κράτους και το τέλος της διαίρεσης της κοινωνίας της τάξης..... Τονίζουμε βέβαια το γεγονός ότι δεν θα πρόκειται για το ίδιο έθνος.: ωστόσο καμία σύγκριση εδώ με τις αναλύσεις που αφορούν το σβήσιμο του Κράτους, αφού ο προλεταριακός διεθνισμός, μετά το τέλος του χωρισμού σε τάξεις, δεν μπορεί να υπηρετεί το σβήσιμο του έθνους, όπως η "αντικατάσταση της διακυβέρνησης των ανθρώπων από τη διαχείριση των πραγμάτων". .


-Συμπέρασμα πρώτο: οι εθνικά διαμορφωμένες εργατικές τάξεις γίνονται διεθνιστικές χωρίς να απωλέσουν την εθνική ουσία τους, χωρίς την οποίαν απλά δεν νοούνται στην ταξική πάλη. Το συμπέρασμα αυτό του Πουλαντζά συνιστά δημιουργική συνέχεια της σκέψης του Αντόνιο Γκράμσι ιδίως για την ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης στην εθνική-λαϊκή ζωή, στην ζωή της εθνικής κοινότητας και στον ριζοσπαστικό της μετασχηματισμό.

Συμπέρασμα δεύτερο: η εθνική κοινότητα είναι μια ιστορική δομή που εμφανίζεται με την ταξική κοινωνία και όχι με τον καπιταλισμό. Βαθιά μετασχηματισμένη, υπάρχει και στην κομμουνιστική κοινωνία. Το νεωτερικό έθνος αποτελεί μαι επικαιροποίηση και μια ιδιαίτερη συμπύκνωση μιας εθνικής κοινότητας που προυπήρχε από τον καπιταλισμό και το καπιταλιστικό κράτος ( άρα, δεν "κατασκευάστηκε" πρωτογενώς από αυτό, όπως συνηθίζεται να λέγεται και να γράφεται από ένα φάσμα που ξεκινά από τον κ. Λιάκο και φτάνει στον αντι- εθνικό μαρξισμό και στην αναρχία).

Αυτά γράφτηκαν από τον Νίκο Πουλαντζά το 1978, όταν οι κομμουνιστές διανοούμενοι, χωρίς να αγνοούν ή να υποτιμούν τα μερικά, ταυτοτικά και μη άμεσα ταξικά προβλήματα (ο Πουλαντζάς αναφέρεται εν εκτάσει στις τότε μορφές τους, ιδίως στο γυναικείο ζήτημα), ενδιαφέρονταν ακόμη για την ηγεμονία και την εξουσία της εργατικής τάξης και του λαού, πρώτιστα σε εθνική κλίμακα, ενδιαφέρονταν για την συγκρότηση μιας ηγεμονικής πλειοψηφίας των υποτελών τάξεων στα πλαίσια του έθνους και επί του έθνους.

Από τότε πέρασαν 42 χρόνια
και κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι της συνείδησης της πλειοψηφίας της αριστερής; διανόησης. Και, ας το πούμε και αυτό, πολύ χρήμα στις τσέπες της. Διανοητές σαν τον Πουλαντζά σήμερα μας λείπουν πάρα πολύ. Γιατί ο μαρξισμός υποχώρησε και, έστω προσωρινά σε ιστορική κλίμακα, ηττήθηκε. Και γιατί οι βασικοί εκφραστές του ή τον εγκατέλειψαν ή τον καταχρώνται κατά τρόπο σκανδαλώδη. Πήγαν, με την μια μορφή ή την άλλη, με τους νικητές.

ΥΓ. Σε κακοπροαίρετα σχόλια δεν σκοπεύω να απαντήσω. Για λόγους και προσωπικής αξιοπρέπειας αλλά και σεβασμού στην μνήμη του Νίκου Πουλαντζά και στην ιδιαίτερη αξία του "κύκνειου"έργου του.

Επιστροφή στην κορυφή
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 3084

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Μάρ 11, 2020 9:44 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
ize=18]Γραμμένο το Μάιο του 2007[/size]

Το προλεταριάτο πρέπει να συνταχθεί σε έθνος
Ή
Η «αριστερή» αλλοίωση του Μαρξισμού





Οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες και οι αριστερίστικες σέχτες έχουν σήμερα μεταλλαχτεί σε χρήσιμα εργαλεία της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Ο κόμβος των «αριστερών» και «αριστερίστικων» προκαταλήψεων είναι ο εθνικισμός και ο ρατσισμός. Τις προκαταλήψεις αυτές τις έχει κάνει σημαία ο πολυπολιτισμικός κοσμοπολιτισμός, με σημαιοφόρους τους «εκσυγχρονιστές», τους νεοφιλελεύθερους και τις σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες.


Έτσι η νέα πλανητική αποικιοκρατία με λάβαρο τον αντιεθνικισμό και τον αντιρατσισμό παγιδεύει και ενσωματώνει στην πολιτική της μεγάλες μερίδες αριστερών αγωνιστών.

Φυσικά εδώ ξεχνάμε ή θέλουμε να αγνοούμε ότι τόσο οι εθνικιστικές ιδεολογίες, όσο και οι αντιεθνικιστικές ήταν και είναι πάντα ιδεολογίες των κυρίαρχων αστικών τάξεων και μεταβάλλονται, όπως έχει δείξει η ιστορία, ανάλογα με τα συμφέροντά τους.

Στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών αναπτύχθηκαν οι ιδεολογίες του εθνικισμού γιατί αυτό ανταποκρινόταν στη φύση και τα συμφέροντα των εθνικών ιμπεριαλισμών.

Σήμερα στη φύση και τα συμφέροντα του πλανητικού ιμπεριαλισμού ανταποκρίνεται η ιδεολογία του αντιεθνικισμού.


Η παραδοσιακή αριστερά δέσμια των δογμάτων του παρελθόντος και της θλιβερής πολιτικής και πολιτισμικής της ανεπάρκειας πέφτει στο λάκκο του κοσμοπολιτισμού…

Η «κατεργασία» του μαρξισμού

«Με τη διδασκαλία του Μαρξ, γίνεται σήμερα, ό,τι έγινε επανειλημμένα με τις διδασκαλίες των επαναστατών διανοητών και ηγετών των καταπιεζόμενων τάξεων στην πάλη τους για την απελευθέρωση. Όσο ζούσαν οι μεγάλοι επαναστάτες, οι τάξεις των καταπιεστών τους καταδίωκαν συνεχώς και αντιμετώπιζαν τη διδασκαλία τους με την πιο άγρια μανία, με το πιο λυσσαλέο μίσος, με την πιο αχαλίνωτη εκστρατεία ψευτιάς και συκοφαντίας. Ύστερα από το θάνατό τους γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε αβλαβή εικονίσματα, σαν να λέμε, να τους ανακηρύξουν αγίους, να προσδώσουν κάποια δόξα στο όνομά τους για «παρηγοριά» των καταπιεζόμενων τάξεων και για την αποβλάκωσή τους, ευνουχίζοντας το περιεχόμενο της επαναστατικής διδασκαλίας, αμβλύνοντας και εκχυδαΐζοντας την επαναστατική της αιχμή. Με μια τέτοια «κατεργασία» του μαρξισμού συμφωνούν σήμερα η αστική τάξη και οι οπορτουνιστές μέσα στο εργατικό κίνημα. Λησμονούν, σβήνουν και διαστρεβλώνουν την επαναστατική πλευρά της διδασκαλίας, την επαναστατική ψυχή της… Μπροστά στην κατάσταση αυτή, μπροστά στην ανήκουστη διάδοση των διαστρεβλώσεων του μαρξισμού, καθήκον μας είναι πριν απ΄ όλα να αποκαταστήσουμε την αληθινή διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος...» (Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση»).

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Η «κατεργασία» του μαρξισμού έχει προσλάβει αποκρουστικές μορφές. Το καθηγητικό κατεστημένο και τα «αριστερά» κοσμικά Ιερατεία έχουν αφηνιάσει.

Πλαστογραφούν αγρίως κάθε επαναστατική ιδέα.
Χρησιμοποιούν μόνο το όνομα του Μαρξ και αριστερούς ήχους για να εξαπατήσουν τους λαούς. Δεν κάνουν κριτική, αλλά πλαστογραφούν.

Έχει γεμίσει ο τόπος από «αριστερές» καθεστωτικές (κομματικές, δημοσιογραφικές και πνευματικές) «εστίες», οι οποίες στο όνομα του μαρξισμού και της αριστεράς, σε διατεταγμένη υπηρεσία, επιχειρούν να μας πείσουν ότι το έθνος και ό,τι αυτό συνεπάγεται και κάθε έννοια γύρω από αυτά πρέπει να αφανιστούν διότι είναι «εθνικισμός»!

Ο «εθνικισμός» και ο «ρατσισμός» έχουν ανακηρυχτεί, στο όνομα του μαρξισμού, οι μέγιστοι εχθροί, ο εφιάλτης της ανθρωπότητας. Και ακόμα αυτοί οι «μαρξιστές» των πλανητικών ελίτ εξουσίας μας διδάσκουν ότι «διεθνισμός» είναι ο κοσμοπολιτισμός, δηλαδή η έννοια του προλεταριακού διεθνισμού ταυτίζεται με το «διεθνισμό» του χρηματιστηριακού κεφαλαίου!

Για το διεθνισμό έχουμε γράψει σε προηγούμενα τεύχη, όπως και για τη διαλεκτική σχέση του «εθνικού» με το «διεθνικό». Εδώ θα καταπιαστούμε αποκλειστικά με την έννοια του έθνους, που τόσο ανελέητα πλαστογραφείται από τα «αριστερά» φερέφωνα της Νέας Τάξης.

Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Γράφει ο Καρλ Μαρξ, στο κομμουνιστικό Μανιφέστο:


«Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί κανένας να τους πάρει εκείνο που δεν έχουν. Κι όμως, μια που το προλεταριάτο πρέπει πριν από όλα να πάρει την πολιτική εξουσία, να υψωθεί σε ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΞΗ και να ΣΥΝΤΑΧΘΕΙ ακόμα σε ΕΘΝΟΣ, μένει και το ίδιο ακόμα ΕΘΝΙΚΟ, όχι βέβαια και με το νόημα που δίνει στη λέξη η αστική τάξη…
Το προλεταριάτο με την κατάληψη της εξουσίας θα εξαφανίσει ακόμα πιο πολύ (τις εθνικές αντιθέσεις)…
Με την κατάργηση της εκμετάλλευσης του ενός ανθρώπου από τον άνθρωπο, θα λείψει και η εκμετάλλευση του ενός Έθνους από το άλλο Έθνος. Άμα λείψει η πάλη των τάξεων μέσα στους κόρφους του Έθνους, θα λείψει και η ΕΧΘΡΙΚΗ στάση που παίρνει το ένα έθνος απέναντι στο άλλο»
(οι υπογραμμίσεις δικές μας).

«Εθνομπολσεβίκος», ο Μαρξ και μάλιστα σκληρός και σαφέστατος: Το προλεταριάτο πρέπει να υψωθεί σε εθνική τάξη και να συνταχθεί σε έθνος.

Έρχονται λοιπόν σήμερα οι επιδοτούμενοι «μαρξιστές» ακαδημαϊκοί, οι «αριστεροί» δωσίλογοι τύπου «Ιών», «αριστερό-νεοφιλελεύθεροι» (ΣΥΝ) και κάποιοι «αριστεριστές» που έχουν ασπαστεί με τον ένθερμο ζήλο της αμάθειας το «διεθνισμό» του κεφαλαίου να συνταχθούν όχι με τη σκέψη του Μαρξ, αλλά με τα αυτοκρατορικά ιδεολογήματα για την κατάργηση των Εθνών.

Μπράβο βρε φωστήρες! Ήρθε η παγκοσμιοποίηση να εξαφανίσει τις «εθνικές αντιθέσεις», ήρθε το κεφάλαιο να επιβάλει το «διεθνισμό», να καταργήσει τα σύνορα και να εξαλείψει τα Έθνη!!! Να δείξει δηλαδή το μέγα λάθος του Μαρξ, ο οποίος πίστευε τα εντελώς αντίθετα…

Τάξη καθ’εαυτήν και τάξη για τον εαυτό της


Βεβαίως όλοι αυτοί οι «αριστεροί» της παγκοσμιοποίησης (χρήσιμοι ηλίθιοι, αλλά και επιδοτούμενοι) «οχυρώνονται» πεισματικά πίσω από το προπαγανδιστικό σύνθημα: «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα».

Παπαγαλίζουν το σύνθημα, όπως και άλλα «μαρξιστικά κλισέ», δίχως να έχουν εμβαθύνει σε τίποτα, δίχως να έχουν κατανοήσει στοιχειωδώς τη διαλεκτική του μαρξισμού.

Πράγματι ο εργάτης σαν άτομο, σαν μονάδα αγέλης, σαν εργαλείο του κεφαλαίου δεν έχει πατρίδα.

Ο εργάτης στην πρωτογενή του διάσταση, σαν «εργαλείο» δηλαδή δεν έχει τίποτα, δεν υπάρχει παρά μόνο για τις ανάγκες του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο, σαν Βρυκόλακας του κλέβει τα πάντα: τον ελεύθερο αέρα, τον ήλιο, την τροφή, την υγεία, την ίδια του τη ζωή. Με αυτή την έννοια ο εργάτης δεν έχει πατρίδα.

Για να αντιληφθεί όμως κανείς το Μαρξ που υπογραμμίζει ότι το προλεταριάτο πρέπει να συνταχθεί σε έθνος πρέπει να έχει συλλάβει τη μαρξιστική διαλεκτική που συνίσταται σε τούτο: άλλο τάξη καθ’ εαυτήν και άλλο πολιτική τάξη για τον εαυτό της.

Τάξη καθ’ εαυτήν:
Η τάξη και στην προκειμένη περίπτωση η εργατική τάξη στην πρωτόγονη κατάστασή της, οι εργάτες σαν αγέλη, σαν «πρόσωπα» τα οποία αποτελούν το υλικό για εκμετάλλευση. Οι εργάτες υπό αυτήν την έννοια δεν έχουν, δεν μπορεί να έχουν πατρίδα. Σε αυτή την πρωτόγονη κατάσταση θέλει να οδηγήσει το προλεταριάτο το πλανητικό κεφάλαιο. Και οι «αριστεροί» δωσίλογοι στρώνουν το έδαφος!!!

Τάξη για τον εαυτό της: Είναι η συγκρότηση του προλεταριάτου σε πολιτική τάξη, σε τάξη που διεκδικεί την εξουσία.

Και αυτή η πολιτική τάξη είναι εθνική, πρέπει να συγκροτηθεί σε έθνος. Και αυτό ακριβώς συμπυκνώνει το απόσπασμα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου.

Αυτό διατυπώνει και ο Τρότσκι στο «Και τώρα», κεφάλαιο 3, «ο γραφειοκρατικός τελεσιγραφισμός».

«Όταν η αντίδραση αξιώνει να τεθούν τα συμφέροντα του «έθνους» πάνω από τα συμφέροντα της τάξης, οι μαρξιστές, λέμε, ότι κάτω από τη μορφή του γενικού συμφέροντος, η αντίδραση υπερασπίζεται τα ταξικά της συμφέροντα των εκμεταλλευτών. Δεν μπορούμε να εκφράσουμε αλλιώτικα τα συμφέροντα του έθνους παρά μονάχα κάτω από το πρίσμα της κυρίαρχης τάξης ή της τάξης που διεκδικεί την εξουσία».

Και παρακάτω: «Η τάξη καθ΄εαυτήν είναι απλώς ένα υλικό για εκμετάλλευση. Ο κύριος ρόλος του προλεταριάτου αρχίζει τη στιγμή που, από μια κοινωνική τάξη καθ’εαυτήν, μεταβάλλεται σε πολιτική τάξη για τον εαυτό της».

Επίσης γράφει ο Τρότσκι, στην «Τραγωδία της Ισπανίας:

«Κάθε μεγάλη επανάσταση είναι λαϊκή ή εθνική με το νόημα ότι συγκεντρώνει γύρω στην επαναστατική τάξη όλες τις ζωντανές δυνάμεις του ΕΘΝΟΥΣ και τις ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΕΙ γύρω από ένα καινούριο άξονα…"

Σαφέστατοι συνεπώς οι μαρξιστές: Για ιδεολογική ανασυγκρότηση του έθνους μιλούν και όχι για κατάργηση.

Ο Μαρξ, ο Λένιν, ο Τρότσκι (είναι άπειρα τα γραφτά τους) ποτέ δεν διανοήθηκαν την κατάργηση των συνόρων και των εθνών από το κεφάλαιο. Αυτά τα θέτουν μόνο οι σημερινοί δωσίλογοι της Νέας Τάξης, στο όνομα του μαρξισμού…

Η εργατική τάξη, ως πολιτική τάξη είναι εθνική!!!

Και αυτή την πολιτική τάξη θέλουν να την μεταβάλουν με την εισβολή των ξένων εργατών σε «εργάτες χωρίς πατρίδα», σε αγέλη ατόμων, σε ανίσχυρα και αλλοτριωμένα «εξαρτήματα» του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Στους θρησκόληπτους «διεθνιστές»

Θα κλείσω με λίγα λόγια για κάποιους «τροτσκιστές» που έχουν μεταβληθεί σε μαντρόσκυλα του αντιεθνικισμού και αντιρατσισμού.

Θα υπενθυμίσω μόνο ότι κείμενα της 4ης Διεθνούς (Οι αποφάσεις του συνεδρίου της, Ιούνιος 1995) είχαν επισημάνει την απορρύθμιση και την υπονόμευση του έθνους κράτους από τους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης:

«Είτε πρόκειται για παγκόσμιο εμπόριο (Gatt- ΠΟΕ), είτε για πολιτικό συντονισμό, για διαχείριση του χρέους (παγκόσμια τράπεζα/ΔΝΤ), για οικολογία (συνάντηση κορυφής στο Ρίο), οι διεθνείς θεσμοί εμφανίζονται όλο και πιο δραστήριοι. Μερικοί πηγαίνουν πολύ μακριά και συμπεραίνουν ότι ένα είδος οργανωμένου ΥΠΕΡ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ έχει ανατείλει, με αυξανόμενο ρόλο των ολιγοπωλίων χωρίς ΠΑΤΡΙΔΑ και με ΠΛΑΝΗΤΙΚΟΥΣ ΠΡΩΤΟ- ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ. Δεν φτάσαμε ακόμα εκεί, είμαστε μάλιστα αρκετά μακριά. Αλλά τα εργαλεία της παγκοσμιοποίησης θέτουν ΗΔΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ στις αναλύσεις μας και στις επεμβάσεις μας, προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν».

Και συμπληρώνει το κείμενο:
«Νέες μορφές υποταγής των κρατών, των εκλεγμένων εξουσιών και των νομοθεσιών σε κείνους που κυβερνούν την παγκόσμια αγορά και νέες μορφές υποταγής στις οδηγίες τους…»

Επισημαίνεται ακόμα ότι «βρισκόμαστε μπροστά σε ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΗΣ ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ (οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής) στην οποία πρέπει να ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ…»

Ακόμα: «Τα κράτη που υπάρχουν παραμένουν η αναγκαία μορφή ταξικής επιβολής, αλλά δεν είναι πλέον η ενδεικνυόμενη μορφή μέσα στη σημερινή κυρίαρχη τάση παγκοσμιοποίησης. Αυτό εξηγεί και την αποσταθεροποίηση των τάξεων και του πολιτικού προσωπικού τους…»

Για την Ευρώπη: «Στις σημερινές συνθήκες, η Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, την οικοδόμηση ενός ιμπεριαλιστικού οχυρού και την πορεία προς ένα ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ».

ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ…


Σημείωση: Μαζί με άλλα κείμενα σχετικά βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/115.mag


_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 3084

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Μάρ 11, 2020 12:26 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Γραμμένο το 2002. Αναδημοσιευμένο στο ΡΕΣΑΛΤΟ, τεύχος-3
Εθνικό ή διεθνικό;



Οι κοσμοπολίτες «αριστεροί» συγχέουν το διεθνισμό (όχι χωρίς ιδεολογική και πολιτική ιδιοτέλεια) με την κατηγορηματική άρνηση του εθνικού ζητήματος.

Οι πολιτικά αφελείς παρασύρονται από το κουδούνισμα των λέξεων και με μια θεοκρατική προσήλωση υποκλίνονται στη λέξη «διεθνισμός» αφορίζοντας το «σκιάχτρο» του «εθνικού».


Η τυπική αυτή αντιπαράθεση διεθνικού-εθνικού δεν βγάζει πουθενά. Και αν είναι να αποφασίσουμε πάνω σε μια τυπική αντιπαράθεση φράσεων όλοι οι αριστεροί είναι με το διεθνισμό. Για έναν επαναστάτη κομμουνιστή (που ασφαλώς γνωρίζει ότι ο σοσιαλισμός έχει διεθνή διάσταση και όχι εθνική) η τυπική αντιπαράθεση των ζητημάτων είναι μέγα πολιτικό λάθος. Οι επαναστάτες διεθνιστές και όχι οι κοσμοπολίτες διεθνιστές γνωρίζουν ότι ο διεθνισμός προϋποθέτει τη σχέση ανάμεσα σε διά-φορα έθνη και όχι την άρνηση της εθνικής ταυτότητας.

Η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνικό είναι ένα απλουστευτικό, αντιδιαλεκτικό και ανιστόρητο σχήμα. Η πάλη των τάξεων μέσα στον καπιταλισμό προϋποθέτει την ύπαρξη της εθνικής ταυτότητας. Γι αυτό οι κλασικοί του μαρξισμού (από τον Μαρξ έως τον Λένιν και Τρότσκι) είχαν προσδιορίσει ότι η πάλη των τάξεων ξεκινάει σε εθνικό επίπεδο και ότι ο στρατηγικός ορίζοντάς της ήταν η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας σε εθνικό επίπεδο. Φυσικά δεν έμειναν εκεί. Όριζαν ότι η εθνική διάσταση της πάλης για την εξουσία συνδέεται με την περιφερειακή και παγκόσμια διάσταση του προβλήματος. Για τους κλασικούς του μαρξισμού ανάμεσα στο εθνικό και διεθνικό υπάρχει μια διαλεκτική σχέση και όχι αντιπαράταξη..

Οι σημερινοί όμως «αριστεροί διεθνιστές» (ξεφτιλίζουν και την έννοια του διεθνισμού) γνωρίζουν από διαλεκτική όσο ένα τυφλός από χρώματα. Δεν θέλουν όμως να διδαχτούν και από την ιστορία. Και η ιστορία διδάσκει: οι «εθνικοί» πόλεμοι, οι διαιρέσεις και τα αιματοκυλίσματα των λαών δεν συνιστούν το αναπόφευκτο και θλιβερό επακόλουθο της αναγνώρισης του εθνικού ζητήματος, αλλά ακριβώς το αντίθετο, είναι ο καρπός της άρνησης και της ένοχης και της χυδαίας υποτίμησης του ίδιου του εθνικού ζητήματος.

Το εθνικό με το διεθνικό είναι δύο συστατικά του επαναστατικού κινήματος που δεν αντιπαρατίθενται, όπως ακριβώς δεν αντιπαρατίθεται η μεταρρύθμιση στην επανάσταση. Για τους επαναστάτες κομμουνιστές ο πρακτικός αγώνας για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, για τη βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου λαού και μέσα στα πλαίσια ακόμα του σημερινού καθεστώτος, για δημοκρατικούς θεσμούς, αποτελεί το μοναδικό δρόμο «χειραγώγησης» της ταξικής πάλης και επίτευξης του τελικού σκοπού, που είναι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο και η κατάργηση της καπιταλιστικής εξουσίας.

Το ίδιο, ο αγώνας σε εθνικό επίπεδο (που συμπεριλαμβάνει και την υπεράσπιση της εθνικής υπόστασης, των εθνικών ελευθεριών και της ιστορίας ενός λαού) είναι το μέσο για την επίτευξη του διεθνισμού.

Εθνικό και διεθνικό συνδέονται με έναν άρρηκτο δεσμό.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνικό, αλλά αν το εθνικό θα έχει προλεταριακό χαρακτήρα ή μικροαστικό. Αν δηλαδή η εθνική διάσταση της πάλης θα συνδέεται με τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη διεθνή διάσταση ή θα περιορίζεται στα εθνικά πλαίσια και στις εθνικές ουτοπίες. Η τυπική αντιπαράθεση μας οδηγεί σε ένα από τα παρακάτω δύο πολιτικά σφάλματα:

Πρώτο: Να εγκαταλείψουμε τον τελικό, ταξικό, ιστορικό στόχο και το εθνικό από μέσο να το μετατρέψουμε σε υπέρτατο σκοπό, το ίδιο όπως οι ρεφορμιστές αναγάγουν τις μεταρρυθμίσεις σε υπέρτατο σκοπό.

Δεύτερο: Να εγκαταλείψουμε κάθε αγώνα στα εθνικά ζητήματα και στο όνομα ενός αφηρημένου «διεθνισμού» να τα στιγματίζουμε ως «εθνικισμό» κλπ. Αυτό δηλαδή που κάνουν οι κοσμοπολίτες «αριστεροί» και οι διεθνιστικές σέχτες.

Αυτό όμως θέλει και η Νέα Τάξη, ακριβώς γιατί αυτός ο «διεθνισμός» χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για παθητικότητα, παραίτηση, ακόμα και προσαρμογή στις επιταγές της «Νέας Εποχής».


Αυτός ο «διεθνισμός» είναι ο διεθνισμός του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, δηλαδή ο κοσμοπολιτισμός που συνίσταται στην εκμηδένιση και πολτοποίηση της ιστορίας και του πολιτισμού, στην επιβολή μιας «ενιαίας ταυτότητας» και μιας «ενιαίας σκέψης».

Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της «Νέας Εποχής» αυτό ακριβώς κάνουν. Ταυτίζουν τον κοσμοπολιτισμό με το διεθνισμό.

Ο κοσμοπολιτισμός, όμως, ως ιδεολογία του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, δεν αποτελεί μόνο την άρνηση και το μεγαλύτερο εχθρό της εθνικής οντότητας, αλλά και του διεθνισμού, ο οποίος απορρέει από την ανάγκη συμφιλίωσης και αλληλεγγύης των λαών, στη βάση της βουλητικής αυτενέργειας και του σεβασμού της εθνικής ταυτότητας. Ποτέ ο διεθνισμός δεν αρνήθηκε τα εθνικά ζητήματα και την εθνική ταυτότητα.

Αντίθετα, είναι ο ιμπεριαλιστικός κοσμοπολιτισμός (μιλιταριστικός εθνικισμός στο παρελθόν, πλανητικός μιλιταρισμός σήμερα) που περιφρονεί τα εθνικά ζητήματα και προκαλεί τους «εθνικούς πολέμους».

Σήμερα η κοσμοπολίτικη «Αριστερά», στο όνομα του αντιεθνικισμού όχι μόνο δεν διακρίνει τον πλανητικό μιλιταριστικό εθνικισμό, αλλά του παρέχει και ισχυρό ιδεολογικό άλλοθι. Γι αυτό είναι καταδικασμένη με αφανισμό…



Σημείωση: Και άλλα σχετικά κείμενα διαβάστε τα εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=31414#31414

_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 3084

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Μάρ 13, 2020 9:49 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Επίμαχα πολιτικά ζητήματα
(απλά μαθήματα για αριστερούς)

Ρεσάλτο, τεύχος-3 Φεβρουάριος 2006



«Το εθνικό ζήτημα και ο εθνικισμός είναι αδειανοί
φάκελοι μέσα στους οποίους κάθε εποχή και οι ταξικές
σχέσεις σε κάθε χώρα βάζουν το ιδιαίτερο υλικό τους περιεχόμενο».

ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ


Ο νόμος της αδράνειας βαραίνει και πάνω στην αριστερή σκέψη. Γινόμαστε συχνά ειδωλολάτρες φράσεων και συνθημάτων. Μετατρέπουμε τις έννοιες σε θεότητες και ήχους, σε νεκρές φόρμουλες. Μιλούμε για ρατσισμούς, εθνικισμούς κ.λπ. με τα στερεότυπα του παρελθόντος, δίχως να εξετάζουμε το «ιδιαίτερο υλικό τους περιεχόμενο». Ξεχνούμε ή θέλουμε να ξεχνούμε (καλύπτοντας τα τεράστια θεωρητικά μας κενά και την ανικανότητά μας να αναλύσουμε σε βάθος τα νέα φαινόμενα) ότι η διαλεκτική δεν δέχεται την απόλυτη ιδέα, την απόλυτη έννοια, τη φόρμουλα, τον τύπο. Κάτι που ήταν σωστό και προοδευτικό χθες σήμερα μπορεί να είναι λάθος και αντιδραστικό ή το αντίστροφο. Δεν υπάρχουν θεοί στις λέξεις και τις έννοιες…

Η στατική των «τσιτάτων»

Οι δογματικές αγκυλώσεις και οι πνευματικές μας οξειδώσεις εμποδίζουν να συλλάβουμε συγκεκριμένα και σε όλες τις ποικιλίες και διαστάσεις του το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Αδυνατούμε να αντιληφτούμε το πολυεδρικό πρίσμα της Νέας Τάξης. Με αυτάρεσκη στενοκεφαλιά πιστεύουμε ότι τα επιλεγμένα τσιτάτα δίνουν απάντηση σε όλα τα ζητήματα. Έτσι, όχι μόνο δολοφονούμε τη διαλεκτική σκέψη των μαρξιστών, αλλά μετατρέπουμε και τα γραφτά τους σε μούμιες αιγυπτιακές.

Ο μαρξισμός δεν έχει τίποτα κοινό με τη δογματική θεολογία. Έργα που γράφτηκαν πριν ένα ή δύο αιώνες δεν μπορούν να δίνουν έτοιμες συνταγές για το σήμερα.

Η ουσία αυτών των κλασικών έργων βρίσκεται στη διαλεκτική-ιστορική μέθοδο.
Οι συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις προκύπτουν από την εφαρμογή αυτής της μεθόδου στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Όταν κανείς αντικαθιστά τη διαλεκτική με τη λογική των στατικών «τσιτάτων» εύκολα μπορεί να οδηγηθεί στον εξής παραλογισμό: Οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Τρότσκι και λοιποί να αυτοαναιρούνται μέσα από τα ίδια τους τα τσιτάτα ή ο ένας να αναιρεί τον άλλον! Γιατί πράγματι υπάρχει πληθώρα τσιτάτων αλληλοσυγκρουόμενων. Το κάθε ένα αποτυπώνει συγκεκριμένες συγκυρίες του εργατικού κινήματος, δηλαδή αντικαθρεφτίζει το «ιδιαίτερο υλικό περιεχόμενο» της ταξικής πάλης.

Όσοι σήμερα θέλουν να σερβίρουν την προπαγάνδα του πλανητικού ιμπεριαλισμού βάζουν και το περιτύλιγμα ενός επιλεγμένου «μαρξιστικού» τσιτάτου. Το αστείο είναι ότι κάποιοι αδαείς του ΣΥΝ που δεν έχουν στοιχειωδώς μελετήσει τους κλασικούς του μαρξισμού και ο Λένιν τους προκαλεί αλλεργία, «ανακάλυψαν» ένα τσιτάτο του Λένιν για το «σβήσιμο των εθνικών διακρίσεων, το γκρέμισμα των εθνικών φραγμών» κλπ. προκειμένου να αποφανθούν για τον «εθνικιστικό» χαρακτήρα του Ρεσάλτο!

Συνιστούμε σε όλους αυτούς τους αδαείς κοσμοπολίτες ή τους άλλους υστερικούς δογματικούς «αντιεθνικιστές» να μελετήσουν καλύτερα το Λένιν. Γιατί οι άμοιροι, δίχως να το αντιλαμβάνονται, εμφανίζουν, με την τυπολατρική τους προσήλωση στα τσιτάτα, το Λένιν ως οπαδό της κατάργησης των «εθνικών συνόρων» από τον καπιταλισμό! Όταν είναι ήδη γνωστό ότι ο Λένιν θεωρούσε αντιδραστική ουτοπία ακόμα και τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω από το καπιταλιστικό καθεστώς. Επίσης είναι γνωστή η κατηγορηματική θέση του Λένιν:

«Κάτω τα σύνορα; Είναι αφετηρία της αναρχίας… Μόνο όταν η σοσιαλιστική επανάσταση γίνει πραγματικότητα και όχι μια μέθοδος, μπορεί το σύνθημα «κάτω τα σύνορα» να είναι ένα σωστό σύνθημα.»( Λένιν Απρίλης 1917 «Πάνω στο εθνικό ζήτημα».

Ο Λένιν δεν έχει καμιά σχέση με την άποψη των σύγχρονων «αριστερών» δοσίλογων της πλανητικής εξουσίας. Δηλαδή με την άποψη που υποστηρίζει ότι το γκρέμισμα των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι τάχα προοδευτική εξέλιξη.

Μια τέτοια άποψη είναι αντιδραστική και αντεπαναστατική. Σύμφωνα με αυτή οι σιδηρόφρακτες στρατιές της Βέρμαχτ που κατέλυαν τα εθνικά σύνορα επιτελούσαν «προοδευτικό» έργο! Το ίδιο και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός σήμερα που καταλύει τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας, της Σομαλίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ και επιχειρεί δια της βίας να ενώσει τις αγορές με το γκρέμισμα των εθνικών συνόρων κάτω από τη δική του δικτατορική εξουσία επιτελεί και αυτός προοδευτικό έργο!

Η νεοταξική προπαγάνδα σήμερα πλασάρεται με αριστερές μεταμφιέσεις, πατώντας πάνω σε «μαρξιστικά» στερεότυπα και ξύλινα τσιτάτα. Η πολιτική ανάλυση όμως, γενικά η πολιτική, δεν γίνεται με δύο χρώματα: το μαύρο και το άσπρο. Κάθε ζήτημα αντιμετωπίζεται συγκεκριμένα μέσα στον τόπο και το χρόνο. Δεν μπορούμε να μιλάμε με γενικότητες και ιδεολογικούς αφορισμούς, με σχήματα και «επαναστατικά» κλισέ. Αν ήταν έτσι θα μας αρκούσαν οι πλάκες του Μωυσή…

Ποιος πρέπει να καταργήσει το έθνος-κράτος

Οι μαρξιστές σε καμιά περίπτωση δεν είναι υπέρμαχοι του εθνικού κράτους, των δομών και των θεσμών του: Κοινοβούλιο, δικαιοσύνη, στρατός, παιδεία, κ.λπ. Αποκαλύπτουμε το ρόλο τους και αγωνιζόμαστε για την ανατροπή όλων αυτών. Και πρωτοστατούμε για την επιβολή της εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας.

Το υποκείμενο αυτών των ιστορικών αλλαγών είναι η εργατική τάξη, οι λαϊκές μάζες. Μέθοδος: Η επανάσταση.

Γίνεται φανερό ότι το υποκείμενο μιας σοσιαλιστικής αλλαγής δεν μπορεί να είναι το κεφάλαιο (πολυεθνικό σήμερα) και οι μηχανισμοί της εξουσίας του.

Η κατάργηση του εθνικού κράτους και των θεσμών του από την ίδια την αστική τάξη (κυρίαρχη σήμερα δεν είναι η εθνική, αλλά η υπερεθνική, ο πλανητικός ιμπεριαλισμός, να μη το ξεχνάμε αυτό) αποτελεί γιγάντια οπισθοδρόμηση και απομακρύνει από το σοσιαλισμό. Σε μια τέτοια περίπτωση υπερασπιζόμαστε τα κοινωνικά, πολιτικά και εθνικά κεκτημένα. Και το έθνος-κράτος είναι ένα ιστορικό κεκτημένο της ανθρωπότητας.

Υπερασπιζόμαστε τα κεκτημένα όχι ως αυτόνομους στρατηγικούς στόχους, αλλά ως τακτικούς στόχους υποταγμένους στη στρατηγική της σοσιαλιστικής επανάστασης. Και εδώ διαχωριζόμαστε ριζικά από την ακροδεξιά δημαγωγία.

Αυτό δεν είναι ανακάλυψη. Πάντα τα επαναστατικά κινήματα αποκάλυπταν την απάτη του κοινοβουλίου, της αστικής δημοκρατίας και του εθνικού κράτους, αλλά όταν αυτά καταλύονταν ή απειλούνταν τα υπερασπίζονταν. Και πάντα οι επαναστάτες τα χρησιμοποιούσαν σαν μετερίζια του αγώνα τους. Η υπεράσπιση συνεπώς των ιστορικών κεκτημένων δε σημαίνει ταύτιση με αυτά. Σημαίνει καλύτερες προϋποθέσεις για αγώνα, σημαίνει τη δημιουργία όρων και προϋποθέσεων για τη συνειδητοποίηση των λαϊκών μαζών. Αυτά είναι πασίγνωστα σε κάθε έναν που έχει κάποια σχέση με το μαρξισμό και τα επαναστατικά κινήματα.

Σήμερα ο αυτοκρατορικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί την άλωση των ιστορικών κεκτημένων (κοινωνικών, πολιτικών, εθνικών, πολιτιστικών). Επιχειρεί να γυρίσει την ανθρωπότητα πολύ πίσω και να επιβάλει το πιο εφιαλτικό καθεστώς που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Οι εθνικοί φασισμοί ωχριούν μπροστά σε αυτόν τον πλανητικό φασισμό που επιχειρείται να επιβληθεί. Οι κοινωνίες αμύνονται και οι επαναστάτες αν θέλουν αυτή την άμυνα να τη μετατρέψουν σε επίθεση για την ανατροπή του καπιταλισμού πρέπει να μπουν στην πρωτοπορία του αγώνα για την υπεράσπιση των ιστορικών κεκτημένων.

Κάποιοι βεβαίως «αριστεροί» χάνουν το δάσος πίσω από το δέντρο. Βλέπουν ως απειλή τις «εθνικές» αντιστάσεις, ανακαλύπτουν «ξαφνικά» το σκοταδισμό της Εκκλησίας, τον «εθνικισμό» όσων καταγγέλλουν τον ευρωατλαντισμό κ.λπ.

Έρχονται σήμερα οι διεθνείς ληστές, οι πολιτικοί τους υπάλληλοι και τα ιδεολογικά τους φερέφωνα, όλοι αυτοί που μέχρι χθες καθόντουσαν στο ίδιο τραπέζι με την Εκκλησία, να πουν στους κομμουνιστές για το σκοταδισμό της Εκκλησίας (!).

Έρχονται σήμερα όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις του άκρατου νεοφιλελευθερισμού (από το Σημίτη, τον Ανδριανόπουλο, το Μάνο και τους «αριστερούς» φωταδιστές), να μας παραδώσουν μαθήματα αντιθρησκευτικά, αντιεθνικισμού και αντιρατσισμού.

Και στην ουρά τους κάποιοι ντούροι «επαναστάτες», οι οποίοι (όσοι δεν είναι εγκάθετοι) δεν βάζουν το μυαλουδάκι τους να σκεφτεί το τι έγινε και από τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν οι δυνάμεις του κεφαλαίου σε κήρυκες κατά της Εκκλησίας, του εθνικισμού και του ρατσισμού.

Παίρνουν τη μαρξιστική κριτική, τη μετατρέπουν σε καθαρό λόγο, σε τύπους και ήχους φράσεων και πατώντας πάνω στις αγκυλώσεις της Αριστεράς μετατοπίζουν τους πραγματικούς, εφιαλτικούς κινδύνους και ταυτόχρονα μετατρέπουν την Αριστερά σε κομπάρσο της αυτοκρατορίας.

Έτσι τα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας βρίσκουν πολλούς αφελείς να παρέχουν «αριστερό» άλλοθι στη νέα θρησκεία της παγκοσμιοποίησης, στον πλανητικό εθνικισμό και το πιο αποτρόπαιο ρατσισμό κατά του συνόλου της ανθρωπότητας.


Φυσικά το γόνιμο αυτό έδαφος παράγει και έμμισθες «αριστερές» στρατολογήσεις. Υπάρχουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της Νέας Τάξης, αλλά βεβαίως και οι «αριστεροί» δοσίλογοι.

Η Εκκλησία



Κάποιοι δεν θέλουν να καταλάβουν ότι δεν είναι σήμερα η Εκκλησία και το εθνικό κράτος η απειλή, ή πιο σωστά ο κυρίαρχος εχθρός. Αυτό δεν σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε (το επαναλαμβάνω κουραστικά) με το εθνικό κράτος και την Εκκλησία. Απλώς ξέρουμε να μη χάνουμε το δάσος πίσω από το δέντρο, να ξεχωρίζουμε τα ειδικά χαρακτηριστικά της εποχής που ζούμε και το κυριότερο: Να διακρίνουμε τις διαφοροποιήσεις που επιφέρει ο οδοστρωτήρας της παγκοσμιοποίησης.

Διαφοροποιήσεις που συντηρητικοί θεσμοί κάτω από το μαστίγιο της πλανητικής εξουσίας γίνονται συλλογικά κύτταρα αντίστασης, φορείς λαϊκής συσπείρωσης. Και αυτό γίνεται γιατί η άμυνα της κοινωνίας απέναντι στον ισοπεδωτικό εφιάλτη αναζητεί (μια και η Αριστερά δεν λειτουργεί) τη συνοχή της μέσα από εθνικές, κοινωνικές και θρησκευτικές αποκρυσταλλώσεις των παραδόσεων, του πολιτισμού, της συλλογικής συνείδησης και της ιστορικής μνήμης.

Η πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας και οι πολιτικοί εκφραστές της δεν μπορούν πολιτικά να αγνοήσουν όλες αυτές τις καταλυτικές διαφοροποιήσεις που συντελούνται, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να σταθούν αφοριστικά απέναντί τους.

Μια ιστορική υπόμνηση. Όταν οι Ναζί άρχισαν να κτυπούν την Εκκλησία στη Γερμανία ο Τρότσκι συμβούλευε: «Να ενθαρρύνουμε και να επεκτείνουμε τη θρησκευτική-δημοκρατική αντιπολίτευση και να δώσουμε βοήθεια… στην πάλη της (και όχι στην αστυνομία των Ναζί που θέλει να «καταστρέψει» τις οργανώσεις της Εκκλησίας».
Και ο Τρότσκι κατέληγε: «Η πάλη της Εκκλησίας μπορεί όχι μόνο να είναι η αρχή. Μπορεί επίσης να δημιουργήσει καλύτερες προϋποθέσεις».

Σήμερα τα λόγια του Τρότσκι έχουν μεγαλύτερη ισχύ. Ο πλανητικός φασισμός επιχειρεί να αλώσει τα πάντα. Η Εκκλησία βρίσκεται στο στόχαστρο. Και οι «αριστεροί» ευθυγραμμίζονται όχι με τις συμβουλές του Τρότσκι, αλλά με τις επιταγές της Νέας Τάξης…



_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος

 
Μετάβαση στη:  
Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης

Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες