Περιοδικό Πολιτικής και Πολιτισμικής Παρέμβασης


Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα, η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική

» Διεθνή Θέματα
» Πολιτική-οικονομία
» Εθνικό-Mεταναστευτικό
» Τρομοκρατία
» Ορθοδοξία και κοινωνία
» ΜΜΕ
» Ιστορία
» Φιλοσοφία
» Παιδεία
» Τέχνες και γράμματα
» Ιδεολογικά ζητήματα


Τελευταίες Δημοσιεύσεις

Το CO2 και οι μύθοι των "πράσινων" αλόγων...
Οικολογία - Περιβάλλον

Λεβ Γιάσιν:Δεν επιθύμησα ποτέ δύο πράγματα: τα χρήματα και
Γενικές Συζητήσεις

Η επικίνδυνη Τουρκία, ο ελληνικός μιθριδατισμός και ο συβαρι
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Ο Ψεκ και το Βραχυκύκλωμα (Διήγημα)
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Ο πανικός των Λούμπεν Συριζαίων για την επικείμενη συντριπτι
Πολιτική - Oικονομία

Ο πόλεμος της πανδημίας και ο μεγάλος εχθρός, η αλήθεια
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Το σφιχταγκάλιασμα της φαρμακοβιομηχανίας με την ιατρική
Πολιτική - Oικονομία

3 "ιερά" βουνά θυσία των πολιτικών στο βωμό της κε
Οικολογία - Περιβάλλον

AUΚUS: Ο νέος εφιάλτης για την παγκόσμια ειρήνη
Γεωπολιτική - Επιστήμη

ΑΕΚ Μιλάντ Μοχαμαντί.Η απόκτηση του Ιρανού έχει και πολιτικ
Γενικές Συζητήσεις

Δελτίο Τύπου κατά της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού
Ορθοδοξία - Κοινωνία

ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟ «ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ» ΣΤΟΥΣ ΜΗ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕ
Πολιτική - Oικονομία

Πυρκαγιές: Μια ταινία με πολλά Remake
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Η Ορθοδοξία αποχαιρέτησε τον Μίκη Θεοδωράκη
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Η ιστορική τομή που χάραξε ο Μίκης Θεοδωράκης στην εξέλιξη
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ: Το Λιδωρίκι θυμάται, το Λιδωρίκι τιμά. . .
Ιστορία - Φιλοσοφία

Το Αφγανιστάν και εμείς
Γεωπολιτική - Επιστήμη

Ψεκασμένοι vs Εμβολιασμένοι;
Πολιτική - Oικονομία

Συμβόλαια θανάτου...
Ορθοδοξία - Κοινωνία

«Βγήκεν ο ήλιος κόκκινος...»
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Εμπρησμοί: Α) Οι Νέρωνες της τρομοκρατίας
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Εμπρησμοί: Α) Οι Νέρωνες της τρομοκρατίας
Πολιτική - Oικονομία

Ο ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΩΝΟ-ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Πολιτική - Oικονομία

Κείμενο "ακατάλληλο" για ευσυγκίνητους ...
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Και όμως υπάρχει αντίθεση...
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Τένις: Μια υστερία εκατομμυρίων δολαρίων, ή η αρένα των χορη
Γενικές Συζητήσεις

Μνήμη, λήθη και Μεταμοντέρνα Αριστερά της Ελίτ
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

Ο δύσκολος Ιούνιος και η «πράσινη» βιτρίνα
Πολιτική - Oικονομία

«ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ οι πολίτες, οι μαφιόζοι ξέρουν σημάδι»
MME - Τρομοκρατία - Μ.Κ.Ο.

Οι "επενδύσεις" έχουν ονοματεπώνυμο!
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Δύο μέτρα και δύο σταθμά με την υπόθεση Πρατάσεβιτς
Πολιτική - Oικονομία

Από την Ουκρανία, στη Λευκορωσία και την Ευρασιατική Ένωση;
Πολιτική - Oικονομία

Η Ελλάδα ως καταλύτης λύσης των προβλημάτων της Μεσογείου
Γεωπολιτική - Επιστήμη

π.Ανανίας Κουστένης Έφυγε η λαμπρή μορφή της Ελληνορθοδοξίας
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Ελληνική γλώσσα: το πολυτίμητό μας τζιβαϊρικό
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

«Όταν το παράλογο γίνεται και καταστροφικό» Θάνατος των ΑΕΑ
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Η θυσία του Χριστού, ανάσταση και ηθική.
Πολιτική - Oικονομία

Οι Μυροφόρες και πώς πρέπει να γιορτάσουμε την Ανάσταση
Ορθοδοξία - Κοινωνία

"Καλή Ανάσταση": Και η ευχή...χρεοκόπησε!
Πολιτική - Oικονομία

Η υπερεθνική ελίτ χτυπά τώρα το ποδόσφαιρο. Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ
Γενικές Συζητήσεις

Δελτίο Τύπου για την αλλαγή της ώρας τέλεσης της Ανάστασης
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Όταν τα παρασιτοποιημένα ασπόνδυλα κάνουν πάρτι
Πολιτική - Oικονομία

21 Απριλίου: Οι πρώτοι που σήκωσαν κεφάλι
Ιστορία - Φιλοσοφία

Η ευλογημένη κόπωση
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Γιώργος Σεφέρης: Η δήλωση του Σεφέρη κατά της δικτατορίας
Ιστορία - Φιλοσοφία

Οι οκτώ θλιβερές παραδοχές του κ. Δένδια στην Τουρκία
Εθνικό - Μεταναστευτικό

Παραλήρημα Κούλογλου υπέρ Μπάιντεν και Δημοκρατικών
Γεωπολιτική - Επιστήμη

Ο Παπαδιαμάντης και ο Μεγάλος Κανόνας
Ορθοδοξία - Κοινωνία

Το ουκρανικό, πεδίον γενικευμένης αντιπαράθεσης ΝΑΤΟ -ΡΩΣΙΑΣ
Γεωπολιτική - Επιστήμη

Γκαλεάνο: Ο μεγάλος αγωνιστής συγγραφέας
Πολιτισμός-Παιδεία-Γλώσσα

[Αντιδράσεις Ορθοδόξων και η ερμηνεία τους]

του π.  Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Ρεσάλτο 14-Φεβρουάριος 2007

Η επίσκεψη του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ στην Πόλη και του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου στο Βατικανό προκάλεσαν ποικίλα σχόλια στον Τύπο, αλλά και παραλήρημα ενθουσιασμού τόσο στους οικουμενιστικούς κύκλους, όσο και σ’ εκείνους των αρχιεπισκοπικών χειροκροτητών και αυλοκολάκων, που εξαρτούν από την κοσμική αίγλη και ισχύ του Μακαριωτάτου και την δική τους προβολή και κοινωνική καταξίωση.

Πριν όμως καταγραφεί και η δική μου ταπεινή άποψη, ως απάντηση στην απορία κάποιων για την «δήθεν» σιωπή μου-και λέγω «δήθεν», διότι δεν έλειψαν οι τηλεοπτικές τοποθετήσεις μου- θέλω να επαινέσω τις σπουδαίες αναφορές στο θέμα του αγαπητού συναδελφού και συναγωνιστού π. Θεοδώρου Ζήση, του σεβαστού μου καθηγητού κ. Ιωάννη Κορναράκη και του κ. Γεωργίου  Ζερβού στον «Ορθόδοξο Τύπο» της 22.12.2006 αλλά και του καθηγητού  κ. Χρήστου Γιανναρά στην όπως πάντα εντυπωσιακή επιφυλλίδα του στην «Κυριακάτικη Καθημερινή» της 24ης του ιδίου μηνός. Προσυπογράφω τις εύστοχες επισημάνσεις όλων των παραπάνω και δηλώνω ταυτισμένος μαζί τους στην προσπάθεια να σωθούν η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός σ’ αυτό τον τόπο. Θα περιοριστώ γι’ αυτό σε μερικές μόνο παρατηρήσεις.

Ρωτούν πολλοί-καλοπροαίρετοι, όπως πιστεύω-τι κακό γίνεται με τις συναντήσεις και επισκέψεις αυτές, ώστε να δικαιολογούνται οι διαμαρτυρίες. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ό,τι και μετά την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννου -Παύλου Β΄ στην Αθήνα το 2001 είχα επισημάνει. Αν οι επαφές αυτές έμεναν στο πολιτικό πλαίσιο (εφ’ όσον μάλιστα ο Πάπας είναι «ηγεμών του Βατικανού» -‘SOUVERAIN DU VATICAN’  είναι ένας τίτλος του-) και, συνεπώς, αρχηγός Κράτους), το πράγμα δεν θα ήταν τόσο σοβαρό. Οι συναντήσεις όμως αυτές γίνονται σε πλαίσιο «εκκλησιαστικό» και αναγνωρίζεται από κορυφαίους εκπροσώπους της Ορθοδοξίας ο Πάπας  ως επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού. Οπότε αναγνωρίζεται σιωπηρά και το Βατικανό, ή έστω η Ρωμαιοκαθολική (Παπική, ορθότερα) «Εκκλησία» ως Εκκλησία του Χριστού, αυθεντικός δηλαδή Χριστιανισμός με DE FACTO αμνήστευση των αιρέσεων  και πλανών της που είναι τόσαι πολλαί ώστε δίκαια να χαρακτηρίζεται από μεγάλους θεολόγους μας ως «παναίρεση». Τι άλλο θα μπορούσε να διεκδικήσει ο Παπισμός από την αμνήστευσή του και την καταξίωσή του ως Εκκλησίας, όπως δηλαδή είναι τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής; Για μια ακόμη, δηλαδή, φορά επιβεβαιώνεται η άμβλυνση των συνειδήσεων των Ορθοδόξων ηγετών, ώστε διαγράφοντας Συνόδους, Πατέρες και Κανόνες και την σωτηριολογική διδασκαλία τους, να ταυτίζουν την αίρεση με την Εκκλησία του Χριστού, και την πλάνη με την θεολογία των Αγίων μας.

Αποδεικτικό υλικό για τα παραπάνω θα αντλήσω από τα επίσημα κείμενα, που διαβάσθηκαν στη Ρώμη. Θα περιορισθώ δε σε θεολογικές επισημάνσεις.

Στο «απολυτίκιο» της τελετής για την παραλαβή τμήματος της αλύσεως του Απ. Παύλου γίνεται λόγος για «την Εκκλησία της Ρώμης» με αναφορά όμως στον Παπισμό, που δεν είναι φυσικά συνέχεια της προ του σχίσματος εκεί Εκκλησίας. Το ίδιο και στην ακολουθούσα Ευχή διαβάζουμε: «Τη φιλαδέλφω διαθέσει της εν Ρώμη παροικούσης Εκκλησίας σου» για την οποία φράση ισχύει το προηγούμενο σχόλιό μας. Το κτητικό μάλιστα «σου», σχετιζόμενο με τον Ι. Χριστόν, αποκλείει κάθε περίπτωση συγχύσεως. Η σημερινή, λοιπόν, «Εκκλησία» της Ρώμης είναι Εκκλησία του Ιησού Χριστού με την οποία ταυτίζεται χωρίς κανένα δισταγμό  και η Εκκλησία της Ελλάδος.

Για όσους έχουν αυτή την γνώμη, θα παρατηρήσουμε, ότι οι Επίσκοποι (Μητροπολίται) της Εκκλησίας μας είναι για το πλήρωμα συνεχιστές και φορείς της Ορθοδοξίας των Αγίων Πατέρων μας. Αν όμως η σημερινή «Εκκλησία» της Ρώμης είναι κατά τους Επισκόπους μας και αυτή Εκκλησία του Χριστού, τότε αυτομάτως αυτοί εξισούνται με τους παπικούς «Επισκόπους» και συνεπώς δέχονται οι ίδιοι, ότι είναι εκτός Ορθοδοξίας… Εμείς ως κληρικοί και λαϊκοί, μέλη της «Μιας Αγίας, Καθολικής (=Ορθοδόξου) και Αποστολικής Εκκλησίας», εκφωνώντας το «Εν πρώτοις, μνήσθητι, Κύριε…, προϋποθέτουμε την Ορθοδοξία των Επισκόπων μας και όχι την ταύτισή τους με την Αίρεση και τον αυτοαποκλεισμό τους από την Ορθοδοξία. ΄Αρα στον λεγόμενο οικουμενικό διάλογο το «κινδυνευόμενον» είναι η ορθόδοξη ταυτότητα.

Μια άλλη επίμαχη φράση βρίσκεται στην «Προσφώνηση» προς τον Καρδινάλιο W. Kasper : «του Πάπα Ρώμης και πεφιλημένου εν Χριστώ αδελφού κ. Βενεδίκτου του ΙΣΤ΄». Πρόκειται για μίμηση της καθιερωμένης από την εποχή του Πατριάρχου Αθηναγόρα  γραμμής και γλώσσας, δείγματα της οποίας είχαμε και στην εδώ επίσκεψη του Πάπα Ιωάννου-Παύλου Β΄ το 2001.  Στην ίδια Προσφώνηση, εξ άλλου, η αναφορά στην άρση των αναθεμάτων είναι μίμηση της πατριαρχικής τακτικής, χωρίς να λαμβάνεται καν υπόψη ο τρόπος της άρσεώς τους το 1965, χωρίς  άρση όμως και των αιτίων του σχίσματος, του «Filioque» δηλαδή, του «Πρωτείου εξουσίας» κλπ. Υπάρχει όμως και κάτι εξ ίσου σοβαρό για την δική μας πλευρά. Η τραγική αυταπάτη, στην οποία ζούμε και ενεργούμε,

Η στοχοθεσία της συνάντησης στη Ρώμη διατυπώνεται σαφώς στην «Προσφώνηση» προς τον Καρδινάλιο Κάσπερ: «Πρόθεσή μας είναι να διατρανώσουμε ενωμένοι την αντίθεσή μας στην εκκοσμίκευση του χριστιανικού μηνύματος, μέσα σε μια περίοδο ισοπεδωτικής Παγκοσμιοποίησης και πολλάκις (sic) αντίθεης χρήσης (sic) της τεχνολογίας».

Θα ήταν αποδεκτό το κείμενο αυτό, με ενθουσιασμό μάλιστα, αν επρόκειτο για εξομολογητική διάθεση και ηρωϊκή θρηνωδία για την εκκοσμίκευσή μας, που έχει αποβεί σκανδαλιστικά αδυσώπητη. Το να μιλούμε, όμως, για κίνδυνο «εκκοσμικεύσεως του χριστιανικού μηνύματος», αγνοώντας την ήδη από μακρού θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση του Παπισμού ή την «ούπω» θεσμοποιημένη δική μας εκκοσμίκευση, εγγίζει τα όρια του παραλόγου. Για τους ίδιους λόγους αποδυναμώνεται μέχρι δακρύων η φράση: «δια να προσφέρωμεν συνεργαζόμενοι πειστικήν μαρτυρίαν προς τον Ευρωπαίον του 21ου αιώνος (Προσφώνησις προς τον Πάπα) «Πειστική μαρτυρία» όμως δεν προσφέρεται με κοσμικού-πολιτικού τύπου συσπειρώσεις και «εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας», αλλά μόνο ως καρπός της αγιοπνευματικής Αλήθειας, αν και όταν είμεθα φυσικά φορείς της και όχι, κατά τον κ. Χρ. Γιανναρά «θλιβεροί δεσμώτες των εξουσιαστικών σκοπιμοτήτων ή των ναρκισσιστικών εκζητήσεων της διεθνούς δημοσιότητος».! Θα προσέθετα ταπεινά, και κινήσεως κατά το πνεύμα και τις επιταγές της  Νέας Τάξης και της Νέας Εποχής…Είναι, έτσι, ευνόητο γιατί ο διεθνής (κυρίως ο ιταλικός) Τύπος είδε με εύθυμη διάθεση την τόσο εκθειαζόμενη από τους ημετέρους αυλοκόλακες συνάντηση. ΄Ολοι  αντιλαμβάνονται, ότι ουδεμία σχέση έχουν αυτές οι «φιέστες» με την σώζουσα Αλήθεια, αφού είναι φανερό, ότι αποβλέπουν σε άντληση κοσμικής δύναμης ή την τραγική εκμετάλλευση της αφελείας μας  για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων «θρησκευτικής πολιτικής». Το 2001, μετά την ανάλογη φιέστα των Αθηνών είχαμε δηλώσει, ότι «ο Πάπας τα πήρε όλα και έφυγε»! Διότι το ζητούμενο και τότε από το Βατικανό ήταν η αναγνώριση του «βασιλέα» του Πάπα, ως «επισκόπου της Εκκλησίας του Χριστού» και η προώθηση του παγκοσμίου πρωτείου του. Αυτό έγινε και τώρα.

Σε τελευταία όμως ανάλυση, όλο το θέμα είναι κριτήριο της υπάρξεως στην Εκκλησία μας συνοδικού θεσμού και της λειτουργίας του. Υπάρχουν, βέβαια, μητροπολίται που αντιλαμβάνονται σαφώς τα γινόμενα άλλα σιωπούν ή αντιδρούν χαλαρά «για την διατήρηση της ενότητος», όπως μας λέγουν! Υπάρχουν και άλλοι όμως, που ή δεν αντιλαμβάνονται την βαρύτητα των ανοιγμάτων αυτών ή δέχονται και αυτοί την Παπική «Εκκλησία» ως Εκκλησία του Χριστού, με μυστήρια και Χάρη. Γι’ αυτούς  η ένωση έχει γίνει ή ουδέποτε έπαυσε να υπάρχει. Υπάρχουν όμως και εκείνοι, που επιμένουν ότι με τις συναντήσεις αυτές  «δίνουμε μαρτυρία» Ορθοδοξίας. Είναι και αυτός ένας τρόπος αυτοεφησυχασμού και καθησυχασμού των άλλων. Και όμως ο «κατακλυσμός» έρχεται….

Powered by Etomite CMS.